Віка ТРЭНАС. Эсэ № 7

Колькі каштуе твая засьпіртаваная душа? Я набуду яе зь вялікім задавальненьнем для таго, каб праводзіць філялягічныя экспэрымэнты. Алькаголь не ўратуе ад болю, таму твая сутнасьць будзе адчуваць кожны пяшчотны дотык майго адвечна ненажэрнагапінцэту. Штодзень я буду праводзіць невялічкія апэрацыі. Мае асыстэнты — твае сябры. Я ня помсьлівая, але справядлівая. Высакароднасьць вышэй за ўсё — калі цябе гэтаму не навучылі, прыйдзецца ўводзіць падобны тэрмін ў тваю падсьвядомасьць мэханічна. Я паэтка, але не хірург, прычым хутчэй прыродная нахабніца, чым штучная графаманка. Празь некалькі гадоў зь мяне будуць выдаляць прагу велічы. А пакуль што мы зоймемся высьвятленьнем твайго дыягназу, сьветлы мой і непахісны.

Патрыятычны трыпціх

раскоша ў вясковым садзе

зьліліся ў маім паглядзе

жанок залівістыя сьпевы

і жоўты яблык перасьпелы

што зараз ападае долу

накшталт яго хачу на волю

прыгожы твар сканае зьбітым

я ж рызыкую быць забітай

сябе паводзіць трэба ціха

бо мне няма дазволу дыхаць

дуб беражэ сваё карэньне

палаю, стоячы на сцэне

мацнее пад лязом сякеры

я — скурчаны шматок паперы.

панк, валацуга і эстэт

насраць хацеў на цэлы сьвет

ці доўга жыць мы будзем з вамі

калі на Сьвіслачы — цунамі?

сьвет адыграў чужую ролю

паэт павесіўся ад болю

сьвет ванітуе ад напасьцяў

паэт застрэліўся ад шчасьця

не, не пустыя напалову

дурныя нашыя галовы

мы пераблыталі ў цемры

імёны, назвы і манеры

Свабоды, Роўнасьці і Веры…

я — скурчаны шматок паперы.

калі пад полымем штандараў

мы пазбаўлялі сэрцы шнараў

зямля плявала нам у вочы

лямантавала, якія мы сволачы

не запавольваючы хады

забойцы трушчылі гарады

пустыя вуліцы і дамы

казалі пра тое, што гэта — мы

бразгала восень дзьвярыма і вокнамі

дрэвы кідаліся сшыткамі нотнымі

сьпявалі «Магутны Божа»

каб сьветла было й прыгожа

ад ліхаманкі й даверу

скурчаны стос паперы.

Плястылінавае аблічча

я раблю з уласнае крыві вішнёвыя цукеркі

разбэшчанымі думкамі надаю ім смак дый водар

майструю з упалых зорак каляровыя паперкі

на душы ў мяне пустэча

Рэчаіснасьць зь пекла родам

маркота-самота-сум-безвыходнасьць-слота

крычыць-лямантуе-гукае-галосіць-кліча

з табою высока, свабодна, вясёла лётаць усьміхнуся

Сканструюю плястылінавае аблічча.

Звышатэізм

Пад мэталёвымі ботамі выбухнулі зоркі,

Па-садысцку раструшчаныя Богам,

Ён выдзірае з анёлчыных крылаў пёркі,

Што адгукаюцца працяглым стогнам

На яго катаваньні, адшукаўшыя вінаватых;

Сьвятыя грашаць у кожным сьне

Пад пільным наглядам узлаванага таты,

Пакуль не прачынаецца першы сьнег.

Маё вар'яцтва

За гэтай шэрай сьцяной, што завецца неба, ты ёсьць,

Бо я б'юся аб яе ўсёй кволай істотай,

І крывавыя сьляды ад мяне на ёй — твой лёс,

Рабі свае справы старанна, але ўпотай.

Бо калі яны ўбачаць, бо калі яны пачуюць мой плач,

Больш ня будзе існаваць сапраўднага мастацтва,

Трэнас, што дзіўнае ты ў сваіх вачах знайшла,

Ты — мой боль, мой бязьмежны боль, маё вар'яцтва.

Народжаныя ўверсе

Першы сьнег на далонях неба паміраў, як кранаўся

паветра,

Сьвятыя шматкі маёй мовы каналі ў пачвар на вуснах,

Нікому не здагадацца, што нашы душэўныя нетры

Зліліся ў адзін праклён... Бяжыце па белых трупах.

Самлела зямное вакно ад позіркаў, пахаў і дотыкаў,

Народжаныя ўверсе гібеюць у сноў пад нагамі,

На шкле толькі людзі бачаць выявы бязглуздай эротыкі,

А мы адчуваем — ткуць словы сваё павуціньне між намі.

***

Блакітны дождж ня мае ценю

Вачэй тваіх чырвоных зіхаценьне

Падобна на сьвятло, што льецца зь пекла

Прыгожа Бессэнсоўна Цёпла Ветла.

Імя

трызніла слова Паэтам, як зямля, пэўна,

трызніць травою,

пабачыўшы гэта, зраблюся сабакам і надрыўна

завыю вясною.

сыходзілі чорныя думкі, прыходзілі белыя песьні,

я любімае Слова пасаджу на калені, буду доўга

лашчыць і песьціць.

падарую Яму сваю кнігу, і ня зьбегла каб — зьем

Яго крылы,

усё роўна пачварнае сонца немаўлятка маё абпаліла,

і замест брыдкай дзіркі трэба новае скласьці Імя.

Ігар Клепікаў.
Абсалютны нуль

Віка Трэнас. Эсэ № 7

Аксана Спрынчан.
Suum cuique 1