Пошук

СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | ЧАСАПІС "ПАМІЖ", № 1-2001

МАРЫЯ БАРАДЗІНА. "ВЫШЭЙ ЗА ПАЎНОЧНЫ ВЕЦЕР..."

ЗЬМЕСТ

ТУТ

Тацяна Сьлінка.
Утульнасьць нігілізму

Ліля Ілюшына.
Знайсьці Акудовіча

Тацяна Чыжова.
Неспастольная жарсьць...

Тацяна Урублеўская.
Інтэрнэт: спрадвечны пошук чалавека

ПА-НАД

Тацяна Копыцева.
“Усе хмары спыняюцца тут”

Дзяніс Брынкевіч.
“...І я пастаўлю помнік таму дрэву”

Тацяна Вабішэвіч.
“На мяжы сябе і сну...”

Марыя Барадзіна.
Вышэй за
паўночны вецер...

УГЛЫБ

Аля Сідаровіч.
Літаратуразнаўчае пісьменства

Натальля Вуглік.
У пошуках страчанага слова

Эла Кулеш.
Пункціры вэрбальна-чалавечага сусьвету

Эдвард Камо Братуэйт.
Нацыянальная мова

ТАМ

Сайман Д'юрынг.
Сучасныя постмадэрнізм і посткаляніялізм

Дэрэк Уолкат. Муза гісторыі

ПРАЗ

А.Барэйс. Матылёк

НЕХТА

Ігар Бабкоў.
Валянцін Акудовіч: артыкул для слоўніка

Валянцін Акудовіч.
“Кожны мой тэкст — фрагмэнт шляху да Няма”

АСОБНА

Жан Бадрыяр. Пра нігілізм

ПРА

Аля Сідаровіч.
Дыягназ для мэдыцыны...

Рэцэнзыі

ПА-ЗА

Зьлёт самотных птахаў

***

Аднойчы я пасівею

мой дом па цягліцы расьцягнуць

жабракі без броваў

падобных на крылы сьмерці

Над морам

вышэй за паўночны вецер

мяккія крокі туману

спалохаюць сьпеў скамянелы

ноч, цяжарная галасамі

нарэшце захоча памерці

Над морам

вышэй за паўночны вецер

сьветлы таплец

Позна. Ціш набрыняла пагоняй

мой кляштар за мяне

ўсе імёны запомніць

я сыйду, каб нарэшце прачнуцца

Над морам.

Вышэй за паўночны вецер

***

Агоніі бялява-кіслы смак

ў сьлядах падкоў чакае свайго скону

і трызьніць, як кружляе над сабою

вяльможным выгінам далёкіх навалніц

мне цесна, душна ў гэтых абцугах

у вязьніцы, аплеценай дрымотным

рапсусным вінаградам, ад якога

згусае у набухлых шнарах стогн

павук нацэліўся заплесьці мне касу

адрезаную ў дар майму дзяцінству

у лахманах сунічных загарэлых

шкада, што я не помню кошык кос сваіх

сьлязіцца зрэнкай сьлюдзяны пагляд

туману аднавокага і злога

над гэтай багнай, вадкай і бяссоннай

застыла строгай чорнай чапляй ноч

***

лясныя духі ў ланцугах зялёных

на паясах, сіямскія блізьняты

у песьнях Эвы пра пачатак сьвету

ўлюбёна ўзіраюцца ў мора

а сонна-белы, хваліста-малочны

убор ляжыць у тысячным сьвітаньні

надзейна, як у скрынцы. Нечапаны,

цяжкі ад сьлёз пра высьненае мора

крыштальны сполах, тыя, хто зацята

паказвае на кодлішча вужакаў

(стан рыцарскі абняўшы ладным шалем)

далоньню у крывападцёках воску —

ўсе зьніклі. Праз парэзы ў сьценах

марскі кароль па-змоўніцку сьмяецца.

Таледа. Сьмяротны баль

Таледа

і тое, чаго я ніколі ня ўспомню

сядзіць у мяне на плячы

птушкаю з доўгім пурпурным хвастом

мне не патрэбны той дом

які

пачынаецца толькі пад стольлю

Галовы

ільвіныя спачувальна ўздыхаюць

скубуць пазалоту

на грывах непаслухмяных сваіх

бот гішпанскі

паволі

блакітныя ногі нябёсаў сьціскае

калючы пагляд

спадылба карагоду сьвяточнага

аблічча схілёнае —

сам прынц крыві ў вянку з галавешак

колькі іх тут, за дзьвюма

сківіцамі вежаў —

масак захмеленых, змрочных

Анёле

Такія як ёсьць: безабаронныя.

Хочацца плакаць.

Легендамі вее. Яны ўсё чакаюць герояў

Мёртвы цэлы аркестр —

наглытаўся

вясельных пярсьцёнкаў.

Тацяна Вабішэвіч. “На мяжы сябе і сну...”

Марыя Барадзіна. Вышэй за паўночны вецер...

Аля Сідаровіч. Літаратуразнаўчае пісьменства

ГАЛОЎНАЯ | НАВУЧАЛЬНЫЯ ПРАГРАМЫ | ЛЕКЦЫІ | СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | КНІГІ | АНАЛІТЫКА | КАНТАКТ